ผู้เขียน: พระไพศาล วิสาโล

ทั้ง ๆที่วันปีใหม่ยังมาไม่ถึง แต่เพียงแค่นึกถึงวันนั้นเท่านั้นหลายคนก็รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจขึ้นมาทันที ยิ่งวันกระเถิบใกล้เข้ามาความยินดีปรีดาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นจนใกล้จะลิงโลด ความร่าเริงบังเกิดขึ้นมาเองแทบจะเป็นอัตโนมัติเมื่อปฏิทินบอกเราว่าวันสิ้นปีมาถึงแล้ว

เทศกาลปีใหม่หมายถึงโอกาสที่เราจะได้หยุดงาน สำหรับหลายคนนี้เป็นช่วงเวลาที่จะได้ไปเที่ยวกับครอบครัวและมิตรสหาย ชื่นชมธรรมชาติ สัมผัสกับดอยสูงม่านหมอก แต่บางคนแม้จะไม่ได้ไปเที่ยวไหนในวันนั้น กระนั้นก็ยังอดตื่นเต้นยินดีมิได้

ที่จริงเราไม่ได้ตื่นเต้นยินดีเฉพาะวันปีใหม่เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นวันนักขัตฤกษ์ เช่น วันตรุษจีน วันสงกรานต์ วันเข้าพรรษา หรือแม้แต่วันคริสต์มาส รวมถึงวันพิเศษเฉพาะตัว เช่นวันเกิดของเพื่อนสนิท วันแต่งงานของมิตรสหาย ก็ล้วนมีมนต์สะกดให้เราครึ้มอกครึ้มใจได้ไม่น้อยกว่ากัน วันเหล่านี้แม้จะต่างกันทั้งในด้านภูมิหลังและพิธีการ แต่เสน่ห์ที่มีเหมือนกันประการหนึ่งคือ วันเหล่านี้เป็นช่วงเวลาที่พิเศษไปจากวันอื่น ๆ เป็นโอกาสที่เราจะได้กระทำหรือสัมผัสสิ่งใหม่ ๆ ที่ไม่เหมือนกับวันก่อน ๆ พูดง่าย ๆ คือเป็นโอกาสที่เราจะได้หลุดพ้นจากความซ้ำซากจำเจในชีวิต

ในบรรดาสิ่งที่คนสมัยนี้ไม่อยากข้องเกี่ยวด้วยเลยนั้น ความซ้ำซากจำเจเห็นจะติดอันดับต้น ๆ เราไม่สามารถทนอยู่กับอะไรได้นาน ๆ สิ่งใดก็ตามที่เราต้องไปเกี่ยวข้องซ้ำ ๆ กัน จะรู้สึกเบื่อขึ้นมาในเวลารวดเร็วด้วยเหตุนี้เสื้อผ้าชุดใหม่ เทปเพลงม้วนใหม่ อาหารรสใหม่ เครื่องเสียงชุดใหม่ คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ และรถคันใหม่ จึงเปลี่ยนหน้ากันเข้ามาในชีวิตของเราตลอดเวลา แม้กระทั่งคู่ครอง เราก็อาจรู้สึกจำเจได้ในเวลาไม่นาน

เป็นเพราะเรารู้สึกจำเจกับชีวิต วันนักขัตฤกษ์และเทศกาลงานพิธีต่าง ๆ จึงมีความสำคัญต่อเราด้วยเป็นโอกาสที่จะได้สัมผัสกับสิ่งใหม่ ๆ ได้หยุดงานอันแสนจำเจไปเที่ยวเตร่ตามสถานที่แปลก ๆ ใหม่ ๆ เปลี่ยนที่นอน เปลี่ยนบรรยากาศ เปลี่ยนรสชาดอาหาร วันปีใหม่ถือว่าเป็นสุดยอดของวันนักขัตฤกษ์เพราะชีวิตจะได้พานพบสิ่งใหม่ ๆ มากมาย นอกจากจะได้เข้าสู่ศักราชไม่แล้ว ยังได้สิ่งใหม่ ๆ ที่มิตรสหายและ
บริษัทบริวารมอบให้เป็นของขวัญ ได้เปลี่ยนปฏิทินใหม่ ได้เปลี่ยนสมุดบันทึกใหม่ ได้เห็นสีสรรบรรยา-กาศใหม่ ๆ ของผู้คนโดยรอบ ฯลฯ

แต่วันปีใหม่นั้นปีหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว เช่นเดียวกับวันตรุษจีน วันสงกรานต์ วันลอยกระทง แม้เราจะเพลิดเพลินกับวันนักขัตฤกษ์เหล่านี้เพียงใด เมื่อวันนั้นผ่านไปเราก็ต้องกลับคืนสู่วิถีชีวิตปกติธรรมดา ต้องตื่นแต่เช้าฟันฝ่าจราจรไปทำงาน ณ ที่เดิม พบเพื่อนร่วมงานคนเดิม ๆ เจอปัญหาเดิม ๆ และกลับมาเจอคนหน้าเดิม นี่คือชีวิตจริงที่เราต้องประสบวันแล้ววันเล่า ชีวิตที่ธรรมดาเช่นนี้อาจทำให้เราชะเง้อหาวันหยุดและวันพิเศษที่จะนำสิ่งใหม่มาให้แก่ชีวิต แต่ถ้าเรายิ่งหวนหาวันพิเศษมากเท่าไร เราก็ยิ่งจะรู้สึกซังกะตายกับวันธรรมดามากเท่านั้น